De WC-story

G'day Maties!

Vandaag was een rustige dag, althans voor de organisatoren. De enige groepsactiviteit die op het programma stond, was een repetitie. De rest van de dag werd in de gastgezinnen doorgebracht. Veel groepsnieuws is er vandaag dus niet te melden, maar we zullen toch een kort woordje aan de repetitie wijden.

Die repetitie laat zich kort samenvatten in 1 woord: koud. Het was buiten duidelijk warmer dan binnen (stralend blauwe hemel, zalig zonnetje... echt winterweer:p), maar dat hield Leen niet tegen om er stevig tegenaan te gaan. Koude fluiten, dichtplakkende klarinetkleppen en vergeten partituren; geen ideale omstandigheden voor een repetitie. Maar het JPE houdt stand, want overmorgen hebben we ons eerste concert op Australische bodem.

Ondanks het hoge tempo van de repetitie was er toch ook wat tijd voor een beetje afleiding. Blijkbaar is het handenwerk van Ellen aan de piano daar ideaal voor. Op een bepaald moment was de helft van de tweede rij gebiologeerd door het spel van Ellen, tot haar grote frustratie. Voor de rest werd er druk gespeculeerd over wat de namiddag in de gastgezinnen met zich mee zou brengen. Een dagje aan het strand, surfen, een boerderij bezoeken, zelfs kangoeroeschieten passeerde (grappend?) de revue. Voor meer informatie verwijzen we jullie door naar de persoonlijke blogs.

Gisteren raakte de dagboek weer eens verloren in iemands tas, dus komen de verhaaltjes weer met een dag vertraging...

In de Blue Mountains reed Peter ons rond in een busje. Jammer genoeg was er maar plaats voor 11, en wij zijn, ja, met 20. Soms was het dus drummen aan de deur. En wat gebeurt er als een groep Paulyers allemaal tegelijk in datzelfde, te kleine busje willen? Iedereen spurt naar de bus, begint te drummen aan de rechterkant tot Peter roept: "Het is instappen langs de andere kant, mensjes!"

Na onze laatste Blue Mountainswandeling (die we nodeloos verlengd hebben door weer een verkeerde afslag te nemen) moesten Silke en Suzanne dringend naar het toilet. Gelukkig was er vlakbij een restaurant. Toen ze op de wc zaten, kregen ze de deur van het toilet niet op slot. Dus besloten ze om om de beurt 'bezet' te houden. Toen Silke op het toilet zat, kwam er een vrouw op de andere wc die de deur wel op slot kreeg. Dus roept Suzanne naar Silke: "He, die mevrouw krijgt de deur wel op slot!" Waarop de vrouw antwoordt: "Ja, je moet gewoon dat knopje indrukken." (In het Nederlands).

Wist je dat...
... We op 2 wandelingen 2 keer verkeerd zijn gelopen, en daardoor onze wandelingen serieus langer en moeilijker hebben gemaakt.
... Silke de stelling van Pythagoras niet meer kent ("Dat is iets met hoeken...")
... Michel blijft beweren dat hij in de zwakke groep zat, ondanks het feit dat die zwakke groep ook 2 heel zware wandelingen heeft gemaakt. Die Paulybescheidenheid toch!
... Valerie vindt dat Peter schattige kuiltjes heeft als hij lacht.

Tot slot nog, op aanvraag, de verklaring van de titel van gisteren ("The world turned red today").
Op onze zware, korte wandeling in Leura geraakte de groep een beetje uitgesplitst, zodanig dat je als tegenligger een hele tijd rode truien te zien kreeg. Op een bepaald moment komt de achterhoede zo'n tegenligger tegen.
tegenligger: "Oh, are there more of you?"
achterhoede: "No, we're the last one's."
tegenligger: "Good. Now we're in the Blue Mountains, and we thought the world turned red."

Dat was het voor vandaag, morgen zijn we er weer met meer spannende reisverhalen vanuit Down Under!

Jullie toegewijde reporter van de dag,
Pieter