2 voor de prijs van 1

Gisteren hebben jullie ons traditionele verhaaltje moeten missen, aangezien we pas laat terug in het gastgezin waren. Ook vandaag komt de blog met wat vertraging, aangezien de site even plat lag.

Laten we beginnen bij het begin: dinsdagochtend. We kwamen opnieuw allemaal samen aan 'onze' school, waar onze bus, inclusief vrolijke buschauffeur, ons stond op te wachten. Van hieruit bracht de bus ons naar de top van de berg, waar we bij het begin van onze reis ook al een korte tussenstop maakten voor het eerste zicht op Wollongong. Alleen gingen we nu niet (alleen) om van het uitzicht te genieten, maar om onze culturele kennis wat bij te schaven.

We bezochten namelijk het Jumbulla Aboriginal Discovery Centre. Dit centrum vertelt de dramatische geschiedenis van de Aboriginals sinds de eerste Europeanen hier voet aan wal zetten, en gaat ook dieper in op de gewoonten en gebruiken van de Aboriginals. Zo leerden we onder andere de verschillende jachtinstrumenten, de rol van uncles en aunties in de gemeenschap en enkele inheemse vruchten kennen. Verder werd het verhaal verteld over de behandeling van Aboriginals vanaf de eerste landing tot de afschaffing van alle wetten die Aboriginals anders behandelden dan 'normale' Australiers. Tot slot mochten we allemaal eens proberen om klank te krijgen uit een didgeridoo. Sommigen van ons slaagden hier zeer goed in, en dat is dan ook zeker een vermelding waard. Een dikke proficiat aan Karen, Wim en Glenn!

Hierna reden we verder naar de top van Mount Keira, om vanaf het uitzichtpunt een prachtig en onder tussen zeer vertrouwd zicht te krijgen op Wollongong en de oceaan. We zaten dan ook snel weer in de bus om verder te rijden richting de Nan Tien Tempel.

Deze tempel is de grootste boeddhistische tempel op het zuidelijk halfrond. Toegegeven, met enkel Afrika en Zuid-Amerika als concurrenten wilt dit niet zo veel zeggen, maar laten we eerlijk zijn: het was een groot tempelcomplex. We konden hier genieten van de rust van de tempel en de omliggende tuinen, waarin je om de haverklap standbeelden tegenkomen. Sommigen onder ons hebben dan ook tussen al deze beelden een dwarsfluitspeler gevonden. In diezelfde tuinen aten we dan ook gebroederlijk onze lunch op.

Na de lunch was er nog een beetje tijd over voor we moesten vertrekken naar Bundanoon, waar we ons allereerste concert op Australische bodem gingen spelen. Dus hebben we nog wat geluierd aan het strand van Wollongong, iets waar veel mensen duidelijk nood aan hadden. Sommigen maakten een wandelingetje door de haven, anderen gingen pootjebaden in de zee of legden zich te rusten in het zalige zonnetje.

En dan kwam het grote moment: de bus werd volgeladen met gitaren, boxen, slagwerk en een bende enthousiaste Paulyers, en we vertrokken richting Bundanoon, een klein stadje op een dik uur rijden van Wollongong. Hoe verder we gingen, hoe meer we begonnen te twijfelen over onze bestemming; de wegen werden steiler en smaller, de bomen groter en dikker. We waren er echter van overtuigd dat onze chauffeur ons veilig op onze bestemming zou brengen.

En daar was het dan, het bordje dat ons vriendelijk welkom heette in het stadje Bundanoon. En aan de andere kant van de weg een bordje met daarop in sierlijke letters: "20th July at the Soldier's Memorial Hall: Jozef Pauly Ensemble". Nu was er geen twijfelen meer aan, we zaten juist. Nu was er enkel nog het detail van het vinden van de zaal; blijkbaar wist ook onze chauffeur niet waar die was. Dus reden we het stadje helemaal door, zonder iets te vinden. Toen we het stadje helemaal uit waren, besliste onze chauffeur dat we dan maar moesten omkeren. Jammer genoeg voor ons besliste hij om dit te doen op een steile helling, aan het begin van een nog steiler afdalende oprit. Pittig detail: de bus had al een aantal keer moeite moeten doen om een heuvel op te geraken, en er hing een aanhangwagen aan. Gelukkig wist onze chauffeur van wanten en geraakten we snel gekeerd. Eens terug in het stadje vonden we onze concertzaal nu wel snel. Dus laadden we alles uit en gingen we naar binnen, waar we hartelijk welkom werden geheten door de locals. Na een korte repetitie kregen we allemaal een kop warme soep met brood, en als dessertje lekkere aardbeien en kaas. Meer heeft het Pauly niet nodig om te kunnen concerteren, en we speelden dan ook, als we op het enthousiasme van het publiek mogen afgaan, de pannen van het dak. Na het concert keerden we snel huiswaarts, want het werd al redelijk laat. Nog veel later kon iedereen dan in zijn bedje kruipen voor een verkwikkende (korte) nachtrust.

Deze ochtend moesten we al om 8u45 opnieuw aan St Mary's staan, en dat deed bij velen wel pijn. Ook vandaag vertrokken we met de bus, deze keer naar het noorden, naar Helensburgh. Onderweg stopten we nog aan een Indische tempel, die iedereen eigenlijk teleurstelde. Ze was immers nog niet af (er lag nog geen vloer, maar we moesten wel onze schoene uitdoen om binnen te mogen), en er was niets te zien. Om deze teleurstelling te boven te komen trakteerden Leen en Katerina ons wel op een lekkere warme chocomelk in het centrum van Helensburgh. Hierna reden we door naar Helensburgh Primary, de plaatselijke lagere school. Hier werden we verwacht om na de lunch 2 korte schoolconcertjes te geven. We deden dit uiteraard met het gepaste Paulyenthousiasme, en na elk concertje was er even tijd voor de kinderen om alle instrumenten eens van dichtbij te bekijken en zelfs even uit te proberen. Ieder van ons heeft hier echt van genoten, en we kregen achteraf zelfs een officieel certificaat van de school waarin we bedankt werden voor onze aanwezigheid.

Na het concert reden we terug richting Wollongong, maar dit keer langs een heel andere route. De bus dropte ons aan het begin van de Sea Cliff Bridge, een indrukwekkende brug die over de oceaan werd gebouwd, om de vallende rotsen van de kliffen erboven te ontwijken. Deze brug wandelden we helemaal af, met veel 'aah'- en fotomomentjes. Aan het einde van de brug werden we weer opgepikt door de brug en reden we terug naar de school. Waar iedereen weer werd opgepikt door de gastgezinnen.

Onze dag is echter nog niet ten einde. Bij mij in de keuken begint het avondmaal (of de Tea, zoals ze het hier noemen) al lekker te ruiken, maar na het eten worden we allemaal verwacht in Wongawilli, een, zoals de naam het eigenlijk wat doet vermoeden, een boerengat in de heuvels rond Wollongong. Daar gaan we een stapje in het traditionele Australische uitgaansleven zetten, want we gaan meedoen met een Bush Dance, het Australische volksdansen. Eens zien wat dat gaat geven...

Zo, nu krijgen jullie pas waar voor jullie surfmoeite: 2 dagen in 1 blogbericht, als dat geen koopje is! Normaal gezien zijn we er morgen weer, dus vergeet zeker niet weer af te stemmen op onze blog.

Tot morgen!

Jullie reporter van de dag(en),
Pieter